Soms valt mijn oog op iets waar ik blij van word. En dat ik dan niet helemaal begrijp waarom. Daar moet je dan niet te lang bij stil staan, vind ik. Het gaat er tenslotte om dat "het" je een goed gevoel geeft.

 

Is het de geheel toevallige compositie? Is het de kleurstelling? Is het de belofte van het plezier wat het belooft? Geen idee.

 

Feit is dat mijn oog vandaag viel op dit tafereel. Verklaar me voor gek, maar ik werd er blij van

"Ik heb 'm hoor!" roeptoeterde mijn aardige collega aan het eind van de middag door mijn telefoon. Zij woont vlakbij de winkel waar dat ding in de aanbieding was. "Ah mooi zo! Bedankt!" ... "Maar eh... jij hebt toch helemaal geen takken??" "Hah, nee, nog niet! Bovendien, ik heb mijn buurvrouw wel eens zien tobben met een halfslachtig apparaat, nu kan ze dat ding van mij lenen!"

 

Toen ik zondagmiddag met BF terugkwam van een heerlijke strandwandeling zag ik de buurman in zijn voortuin. Op een trap, aan het tobben met een handsnoeischaartje. Tobben, want hij was een boom aan het snoeien. "Buurman! Weet je wat ik voor je heb?"

 

Ik moest hem nog uit de verpakking halen. In ruil voor een review mocht de buurman het apparaat inwijden. Al bij de eerste tak had ik de review te pakken. "Wauw, dit gaat ineens heel makkelijk!"

 

Altijd handig dus, zo'n takkenschaar.

Huh? Lege boel hier de laatste tijd zeg. Nou ja, het doet verder geen pijn. Maar saai is het wel. Komtdatnou? Geenidee.

 

Ik heb inmiddels wel een nieuwe geheugenkaart. Voor mijn fototoestel. Ben ik zeker ontwend om die te gebruiken...

 

Wel was ik gisterenavond in Rotterdam, in het Luxor-theater. Bij een cursus Cabaret voor Beginners. Had ik al lang geleden aan moeten beginnen. Maarja, toen had je die nog niet...

 

 

 

 

Zul je net zien. Heb ik ineens weer volop inspiratie, laat de moderne techniek mij in de steek. Wat ik ook probeer: de geheugenkaart van mijn fototoestel laat mij kennelijk voorgoed in de steek. Kapot. Of zo. Nou, dat werkt nogal inspirerend. NOT!

Nu was ik eindelijk avond-aan-avond aan de buis gekluisterd (jawel!), en nu mocht ik juist vanaf vanavond niet meer kijken! Van mezelf niet. Want dan zou ik mijn eigen plezier verpesten.

 

Ja ok, dit behoeft enige uitleg. Ergo: Als fanatiek lezer werd ik (zoals velen) gegrepen door de Millenium-trilogie van Stieg Larsson. De eerste twee delen heb ik gelezen, het derde deel ligt hier klaar voor de volgende verslind-ronde. Nu zend de KRO op Ned. 3 sinds een paar dagen deze trilogie in delen uit op TV. Hoewel deze afleveringen de boekenversies naar mijn idee niet evenaren waren zij toch zeer zeker het kijken/volgen waard. Maar vanavond kwam deel 3 aan de beurt, en dat wil ik in eerste instantie al lezend ervaren. Dus: geen TV-beelden hiervan voor mij.

 

In januari komt er, volgens de berichten, ook een film van uit. Maar dan in Amerikaanse vorm. Mag ik wel zorgen dat ik dan uiteindelijk dat derde (dikste) deel heb uitgelezen! Want: meestal vind ik het "boek" toch beter dan "de film"....

Waar heb ik het nu ineens zo moeilijk mee? Zoonkind zelf is er glashelder in. Dat hij het nieuwe jaar in zal gaan als burger. D.w.z. niet meer als militair. Geen twijfel mogelijk, klaar mee, over en uit. Alleen het afscheid van "de maten", dat viel wel zwaar. Maar voor het overige richt hij zich fris op zijn nieuw gekozen toekomst.

Afgelopen week is hij op de kazerne "uitgedronken". Hij kreeg bij zijn "eervol ontslag" dus eervolle, maar ook persoonlijke afscheidscadeaus mee. Alle even indrukwekkend.

 

Voor mij hoeft het allemaal niet. De Papa hecht wel waarde aan dit soort feestdagen. Daarom heb ik de kinderen carte blanche gegeven: het is al geregel genoeg als je ouders gescheiden zijn en je inmiddels stevig verkering hebt en je schoonfamilie ook gaat meetellen. Het ziet er dan ook naar uit dat ik een rustige Kerstmis tegemoet ga!

Noem mij een cultuur-barbaar, maar ik heb niet zoveel op met veel vormen van Moderne Kunst. Ik bedoel maar: als Wim T. Schippers een paar potten pindakaas over een vloer uitsmeert, of als Jan Wolkers een doek volkliedert met koeienstront, nou ja, dan weet ik er ook nog wel een paar.

 

Maar wat ik vanavond op TV zag, op Ned. 2, in Het Uur van de Wolf, daar ben ik eigenlijk nog steeds een beetje stil van. Dat is wat mij betreft nu eens een vorm van Moderne Kunst die wel degelijk iets bijdraagt aan de vorming van onze maatschappij. Al was het alleen maar onze visie daarop.

 

Hier kunt u zo'n beetje bezien naar welke documentaire ik heb gekeken. Voor een volledige weergave zult u waarschijnlijk naar "Uitzending gemist" moeten surfen (Ned. 2, NTR, 22-11-2011, 22.55 uur).

 

En als u op nevenstaand portret klikt kunt u misschien zien dat dit kunstwerk geheel van AFVAL is gemaakt...

 

Hoe Hondje zit/ligt/hangt schijnt haar niet uit te maken. Wel doet ze dat het liefst op/bij/naast eenieder die Huize Libra maar bevolkt. Met het grootste gemak voegt zij zich in poses die geschikt lijken voor de onderhavige situaties. Het ziet er soms echt niet uit (maar ja, daar maak je dan geen foto's van helaas...  ).

 

Maar ze doet dat geheel en al vrijwillig hoor! Anders zou ze toch zeker wel tegenspartelen? Nou dan!

 

Neem nou dit geval. Als je haar zo ziet zou je denken: die zet zich schrap voor de aftrap! Niets is minder waar. Zo heeft ze minstens een kwartier lang gelegen, op de bank. Dat kan toch niet comfortabel zijn?

Op minimale loopafstand van de school van Dochterkind is een Lidl. Daar wordt door de scholieren met grote regelmaat gewinkeld, in vrije uren of in pauzes. Helaas gebeurt dat winkelen steeds vaker op de "proletarische" manier (stelen dus). Vandaar dat dit Lidl-filiaal een poster had geplakt bij de ingang: "Maximaal twee scholieren in de winkel".

 

Dit schiet Dochterkind in het verkeerde keelgat. Buiten vormt zich een rij wachtende scholieren, met verbazing bekeken door niet-schoolgaande bezoekers. Als Dochterkind eindelijk naar binnen mag spreekt zij de "bewakers" aan: "Wat is dit nou voor een raar gedoe?" Ja nieuwe regels en zo. "Hoe weten jullie nou wie er scholier is of niet? Misschien kom ik net van huis en doe ik een boodschap?" Ja... nouw.... "Dan kunnen jullie beter zeggen dat er niet meer dan twee van Ons College binnen mogen?" Nee nee, daar gaat het niet om!

 

Er komt een moeder aan met een ongeveer 7-jarig meisje aan de hand. Dochterkind wijst ernaar: "O, in dat geval: dat meisje zit ongetwijfeld ook op school, dus is ze scholier. Die mag dus nu ook niet naar binnen!" Ehm, ja, nou, nee, dat is wat anders.

 

 

... Bij het aanhoren van haar relaas barstte ik in lachen uit (vooralsnog is zij kennelijk beleefd gebleven!). En volgens Dochterkind deden die "bewakers" precies hetzelfde. Hoewel je je kunt afvragen of dit feit wel zo lachwekkend is...

 

Dochterkind wil het liefst een extra poster ophangen bij deze Lidl: "Maximaal twee bejaarden in de winkel". Ik heb haar uitgelegd dat men dit niet zomaar kan doen. Desnoods moet ze maar zelf gaan posten, met zo'n bord voor haar buik...