Onlangs zei ik het nog tegen ICT-neef: "Het zal me allemaal worst zijn, maar als het over mijn kinderen gaat... . Hij grinnikte en antwoordde: "Ja, daar hebben jullie allemaal een tic van", doelend op zijn eigen moeder en zijn tantes van moederskant.

 

Zijn moeder is mijn zus. In totaal heb ik er drie. Twee van hen zetten zich al een aantal jaren in als "crisis-opvang" voor kinderen die (al of niet tijdelijk) vrij plotseling uit huis geplaatst moeten worden. Op familie-feestjes of tijdens bezoekjes stiefelen er dus ook steevast "vreemde" kind-exemplaren door onze huizen. Als vanzelf worden ze op sleeptouw genomen door al onze kinderen. De ene blijft wat langer dan de andere. Er verdwijnt er weer eens eentje, en er komen er twee voor terug. Hun leeftijd varieert van baby tot basis-school-leerlingen. En iedereen rommelt ze er gewoon tussendoor. Luiers, flesjes, spelletjes, school, sport, pap, fruit, zwemles, troosten, aankleden, noem maar op. Zelfs alle honden kijken nergens meer van op.

 

"Wij" vinden deze gang van zaken al eigenlijk "gewoon"... maar: let wel: alle zorg ligt natuurlijk bij mijn twee zussen en hun echtgenoten. Een teamverband dat een eerste vereiste lijkt te zijn: ga er maar eens aan staan zonder een huwelijkscrisis te veroorzaken!

 

Ik heb getwijfeld of ik het zou plaatsen. Maar ik doe het: het bericht staat tenslotte al in alle regionale kranten. Mijn zus heeft niet mijn achternaam, noch woont zij in dezelfde gemeente als ik. En al wordt mijn andere zusje in dit artikel niet vermeld: van mij evenzoveel respect! Maar dat wist ze al  ...

We zien Oma niet zoveel. Althans niet met ons drieën tegelijk. Omdat het vaak niet zeker is wanneer wij in die samenstelling verkeren  . Voor vandaag wist ik dat voor de verandering wel zeker: vanavond zouden zowel Dochterkind als Zoonkind aanwezig zijn bij de maaltijd.

 

Scooterdeal sluiten, betaling regelen met paps, verzekering regelen, bemiddelen inzake het nieuwe praktijk-rijbewijs. Eerst theorie, niet vergeten! Vrijwaringsbewijs op tijd overzetten.

 

Dochterkind Tentamen-Toets-Week, "niet storen a.u.b.". Maar moet wel: indien geen HAVO-doorstroming: aanmelden bij welke MBO-opleiding? Verplicht! En moet snel!

 

Belastingaangifte. Voor Dochterkind apart formulier aanvragen: internet loopt achter.

 

Nationaal Jeugddebat meldt zich tussendoor: *** op tijd indienen want orientatie-weekend in april! Inpassen: Dochterkind verjaart dan naar 16 jaar.

 

In mei eindexamens, EN voorlichtings-familiedag voor Zoonkind: hoe en wat over missie Afghanistan. 1 juli: leuke datum: Zoonkind vertrekt naar Oekeboekistan, Dochterkind heeft haar diploma-uitreiking...  Komt vast wel goed.

 

Ik vergeet vast nog wel wat te melden. Want mijn hoofd loopt om. Nu maar hopen dat ik in "echie" niets vergeet...

Dit weekend is het voor de kids "papa-weekend". Dochterkind was na het avondeten net vertrokken richting paps, inclusief Hondje. Luttele seconden daarna draaide Zoonkind zijn bolide het pad op. Nog in vol militair ornaat trad hij binnen: laat klaar na 2 weken oefenen aan de besneeuwde Poolse grens. Jazeker, hij had al gegeten bij paps, zoals de regel ingesteld is. Ok, ook volgens de regels kwam hij zijn was brengen. Enneh... was het ook in orde als hij vannacht bij moeders zou slapen?

 

Details laat ik weg. Feiten niet: die kwamen nl. neer op binnenvallende Dudes en Dudinnen. Alvorens die nog gingen "stappen". Wijntje, biertje, sigaretje. Gezellig, dat wel. Maar voor Mama Libra vergde het weer even een "knop om": mijn uitrust-relax-avond moest dus even flex bijgesteld worden...

 

Het ligt niet aan De Papa. Zij zitten daar net zo lief als hier. Zit het dan toch in Zoonkind zelf?

 

De verse bloemen in de vaas waren ook al een verrassing. Onverwachts kwam BF na zijn werk nog binnenvallen om mij dit boeket te overhandigen.

 

Inmiddels ben ik toch (vrij flexibel) teruggekeerd in mijn rust. Ik heb een raampje open gezet en een kegeltje kamperfoelie-wierook gebrand. Misschien waag ik mij nog aan een stokje musk...

Uit onderzoek blijkt dat u mij (in het gunstigste geval) slechts voor 20% zou kunnen kennen. Ik denk dat dit percentage blogsgewijs nog lager ligt: u kent mijn stem niet, om maar iets te noemen. Maar bovendien kent u mijn lichaamstaal niet!

 

En dat blijkt nogal zwaar te wegen. Onze lichaamstaal blijkt namelijk voor 80% te vertellen wie wij zijn, hoe wij "overkomen". Daar zit een hoop waarheid in. Maar soms ook weer niet.

 

Het "leuke" van internet-communicatie (in dit geval zonder beeld en/of geluid) is de andere dimensie die dit heeft. Hier worden wij niet "afgeleid" door gebaren, gezichts-uitdrukkingen, en wat dies meer zij. Anderzijds zou het ontbreken hiervan ons ook wel op het verkeerde been kunnen zetten...

 

Lichaamstaal vertelt heel veel. Maar soms ook het verkeerde. Dat weet ik uit ervaring. Voordat ik mij daarover uit laat: OPROEP: vertelt u mij eens hoe u mij ziet. Wat voor type ik ben. Hoe u zich voorstelt hoe ik mij in het dagelijks leven bevind/beweeg/doe. Hoe mijn motoriek is, mijn uitstraling, wat dan ook.

 Ik ben nu al stik-nieuwsgierig!

Nee, de speciale (niet-verslavende) neus-spray van de Huisarts hielp ook niet. Dochterkind blijft terugvallen in een snot-hoofd, prikkende ogen, momenten van lusteloosheid en onverklaarbare vermoeidheid.

 

Sinds een tijdje vermoed ik ook hooikoorts. Je zou het niet zeggen, maar deze huidige periode blijkt (hoe dan ook) hooikoorts-patienten erg op te breken. Ik zie nog geen pollen of bloesems, maar de natuur gaat kennelijk zijn gang... .

 

Wij onderzoeken nu dus een eventuele allergie: de paarden kunnen het niet zijn: die staan welhaast op een nulpunt momenteel. De vogels maken een grote kans... Kansloos is Hondje! Volgens Dochterkind dan. Want zo zei zij dat vanmorgen tegen Huisarts: "Ik heb in elk geval besloten dat ik niet allergisch ben voor honden." Huisarts kent ons: schiet in de lach, wisselt een blik met mij en schrijft expliciet iets bij op het bloed-onderzoek-formulier: "honden".

 

Vanmorgen heeft Dochterkind bloed afgestaan. Dat wordt onderzocht op alle mogelijke, voor de hand liggende, allergiën. Over een weekje weten we meer... Scenario "Honden-allergie" ligt al klaar: Hondje gaat niet weg! En zoja: dan gaat Dochterkind met haar mee. Desnoods naar het asiel. Gaat ze ook in dat hokje zitten. En meeblaffen... desnoods...

Het ging toch jaren goed zo, met dit weblog. Moet je dan ook eigenlijk niet aan gaan sleutelen he. Maar ja, je wilt eens wat anders. In dit geval mijn kopfoto. Op zich wel aardig gelukt. Maar dan wil ineens de achtergrond-kleur van mijn logs zich maar niet voegen. Was dat maar alles...

 

Twee dagen lang zat ik vanaf toen ook nog zonder internet en telefoon. Ik heb niet eens meer zin om te vertellen hoeveel geld ik mobiel verbeld heb, hoe lang mijn ICT-neef hier is bezig geweest (met verve want ook hobby-ist: als Tante Libra het niet meer weet dan is het echt mis ), hoe "onthand" men ineens is, hoeveel stekkers ik uit hoeveel in-/uitgangen heb verwisseld, hoe lang ik de vaste telefoon van Buuf heb mogen gebruiken en hoe vaak Dochterkind heeft gevraagd "of tie t al doet".....

 

Uiteindelijk bleek het een provider-storing te zijn. Toen wij weer "contact" hadden kon Dochterkind niet WACHTEN om haar laptop weer draadloos in te pluggen. De telefoon, die het in eerste instantie ook weer deed, sloeg daarna ineens weer dood. Als ik nu mijn "netwerk" bezie duizelt het mij: een visser in Portugal zou er jaloers op zijn!

 

Jaja, ik weet het, u ziet het, er "hangt" nogal wat hard-ware aan mijn pc. Maar het heeft allemaal een functie hoor! Ik zal niet op de details in gaan. Wel wil ik te kennen geven dat ik instellings-gewijs NERGENS aan kom nu! Ik heb in elk geval weer internet, en morgen ICT-neef maar weer eens op de koffie vragen. Wij hebben teveel zitten wroeten in modems e.d. om nog maar één stekkertje ondoordacht te verwisselen!

 

(Mocht ik een tijdje niet te vinden zijn: dan weet u waarom.  )

Krijg geloof ik mijn kleuren niet meer op orde... maar dit even terzijde

Een mens moet woekeren met zijn talenten. Nou ja, moet, moet.... een mens moet helemaal niks, in mijn opinie. Maar soms heeft een bepaalde mens een duwtje nodig...

 

Dochterkind is wel eens te bescheiden in het erkennen van haar eigen talenten. De dingen die haar Broer presteert zijn zoveel interessanter! Ga met een bijna-16-jarige daarover niet in discussie: het is namelijk gewoon zoals zij dat zegt!

 

Voorzichtigjes ben ik inmiddels op eigen houtje op zoek naar een soort van modellen/casting-bureau. Het heeft bepaald geen prioriteit: ze zal hoe dan ook een vakopleiding moeten volgen! Maar als ik gaandeweg zo foto's zie van haar (al of niet "bewerkt")...  ! Dochterkind is in het dagelijks leven een gewone jonge meid. Een leuke meid, daar niet van, maar om nou te zeggen dat ze "eruit springt": nou nee, niet echt. Het is niet eens een "meisje-meisje". Make-up tot een minimum beperkt, het liefst in gezelschap van jongens.

En toch... op foto's straalt ze duizenden dingen uit. Kon ik ze maar laten zien!  Maar onze privacy-code verbiedt dat he... Toch heb ik een foto gevonden die ze zelf op haar Hyves heeft geplaatst: kan dus geen kwaad om die hier ook te publiceren, toch?

 

Ik denk alleen dat ze daar niet ver mee komt bij zo'n castingbureau... De afbeelding noemt ze zelf namelijk "Hangtieten en Bierbuikje"....

 

(En wat te denken van die bos wortelen op de achtergrond?  )